(این شعارماست ) نام کتاب شعریه که شاعر شعرای قشنگش حاج آقا موحد هستند

یادمه وقتی که این کتاب عزیز رو هدیه گرفتم از حاج آقا پنجم ابتدایی بودم سال77،

همراه کتاب،یه سوهان از قم برام آورده بودندویه کتاب از خطبه ی حضرت زهرا(س)

من گفتم :(حاجی مه کی ازی کیتابا سردرنمیاروم) ایشان گفتند : (کچه شودی بخوان)

الان 9سال گذشته چقدر زود گذشت ،هر دو کتاب رو به عنوان یادگاری نگهداشتم

تازه امسال کتابا رو برای اولین بار خوندم ، کتاب شعرای قشنگشون که آخرش نوشته

شده (پایان به تاریخ 1400قمری هجری مطابق با 1358 شمسی عنکم الدعاء _هدیه

الیکم یا اخوان الصفاء ) .یکی از شعرای زیبای حاج آقا:

آزاد تو ای میهن ، آرام تو ای میهن

آرامی هر ملت از هوش و کمال اوست                  چون عقل پری رویان در حسن و جمال اوست

این عقل و کمال آخر از علم و زلال اوست               چون روح فرح انگیز از بادوشمال اوست

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                          در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

از خلقی و بیگانه هر رنج و بلا خیزد                      کز کفر و ستم هر دم صد جور و جفا خیزد

گر صلح و صفا خواهی از دین خدا خیزد                 در کشور بی دینی هر گونه صدا خیزد

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                          در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

دستور کمونزمی بر شخص مسلمان چی               بی دینی و لا قیدی در کشور ایمان چی

بر منبر و محرابم لنین و برهمان چی                       بر طفلکی معصوم تلقین ز شیطان چی

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                            در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

مردان خدا زیبد این کشور ایمان را                           یک قول و صدا زیبد این بیشه شیران را

هم صدق و صفا زیبد این مهد حکیمان را                  قرآن خدا زیبد این مسجد نیکان را

آزاد تو ای میهن ،آباد تو ای میهن                             در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

ما مردم این خاکیم این خاک خدا دارد                       این خلقی و بیگانه صد جور و جفا دارد

این جورو جفا هایت آخر فنا دارد                              هشدار و بخود آیوکین ملک خدا دارد

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                             در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

ای بلخ تو همان شهری کزبانک آذان تو                     می بالید و می نازید صحرا و حنان تو

رو سوی خدا می کرد هر پیر و جوان تو                     آزاد تو ای مآمن کامروز همانی تو

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                              در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

از کابل و از غزنین ما را سخنیست در دل                  گهواره ای عرفانست هم مآمن اهل دل

می نالم و می بارم از دیده که خون دل                      آیا ز کمونیزم است یا مسکن اهل دل

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                               در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

ای پاک خدای من بین حال تباه من                           در کشور اسلامی بین روز سیاه من

بر درد دلم بنگر بر اشک و نوای من                            از ظلم کمونستان صد داد خدای من

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                                در امن خدای پاک آرام تو ای میهن

گراشک (موحد)راچون زرهءمقدار است                        صد ناله ای یارب را گرپاسخی درکارست

از خون جوانان این خطه که سرشارست                     ده نصرت عاجل را کین وقت مددکارست

آزاد تو ای میهن آرام تو ای میهن                                درامن خدای پاک آرام تو ای میهن

(روحشان شاد)

آغازمی کنم خطی راکه نمیتوانم پایانش راحدس بزنم وآنچه که مسلم

است انتهای آن سبک شدن است،رهایی وبال گرفتن تا انتهایی که

ناپیداست ،پیداست اما برای من ناپیداست زیرابسیار کوتاه ترازآنم که

بتوانم افقی دورترازخودم را ببینم ،قبلآ خیلی قبل ازاین که بفهمم کسی

وارد رویاهایم شد کسی که مثل هیچ کس نبوداما شبیه قصه ای بودکه

انگارفقط من آنراخوانده بودم قصه ای پرازبالا و پایین قصه ای به

به قلبهایشان راه بیابم و از دریچه ی دل آنها به زمین نگاه کنم.

یک باری که به بلند ترین قله ی کوه نزدیک زندگیمان رفته بودم پایین

را به تماشا نشستم _ زمین بزرگترشده بود ،سبزتر بود و مهربان تر

همه چیزبدون آنکه خود را پشت دیوارها ویا درمیان صداهای شلوغ

پنهان کند ساده،ساده بود،وآنجا بود که به پرندگان خصوصآ کبوترهایی

که گاه گاهی روی آسمان شهرمان پرواز می کردند غبطه خوردم ،

کاش من هم کبوتری بودم و ای کاش زمین هم .......کبوتری بود.

افسوس....................

هست از ملال گرچه برای ذات ذوالجلال

او در دل است و هیچ دلی نیست بی ملال*

ترسم از جزای قاتل او چون رقم زنند

یکباره بر جریده ی رحمت قلم زنند

(مصرعی که ستاره دارد را حضرت ولی عصر ارواحنافداء به مرحوم محتشم کاشانی کمک فرمودند چون آن مرحوم در این قسمت شعر مانده و نمی دانست چه چیزی بگوید که مناسب ذات مقدس باری تعالی باشد)

 بسم الله الرحمن الرحیم

روزدهم ذیهجه (عید قربان) زیبایی خاصی دارد خصوصآ آن که به فاصله ی

کمی بعد ازآن به بزرگ روزعید ولایت می رسیم و شادی ها مضاعف.

اگر کمی دقت کنیم دنیایی معرفت درفاصله ی این دو عید قرار گرفته-

خط شروع روزعرفه- مسیرراه دعای عرفه ی اباعبدلله کسی که بهترین ها

را قربانی کرد -تا فلسفه ی قربان رابا خون خود تشریح کند وچه گویا چنین

کرد .

قصه ،قصه ی هابیل و قابیل - خیروشر- سفیدوسیاه،آیا صرف ضبح کردن

گوسفندی یا نهرشتری انجام فرمان خداست اگر اینگونه باشد به قابیل خرده

وارد نیست و باید قربانی او هم مقبول واقع می شد ،اما موضوع این نیست

موضوع گذشت است - بزرگواریست وکرامتی که یک انسان باید داشته باشد.

خداوند می خواهد،باید مثل او بخشنده باشی - دریا دل وحضرت ابا عبدلله

نه دریا دل که ماورای توصیف ماست.من که عاجزم برای فرمان خدا نه خود،

که همه چیزش را به قربانگاه برد تا مرزهابیل و قابیل را دوباره مشخص کند-

تا فریادی باشد برای حقانیت حق(الحق مع علی وعلی مع الحق)-

وثبت رسمی سند ولایت مولا(من کنت مولاه فهذا علی مولاه)-

و امضای خداوند بر اکمال دین.

و غدیر روزتآیید وتکمیل دین است.روزی که باید شادمانه شادیهایمان را فریاد

کنیم و شکرگذارکه قلبی داریم آکنده ازمحبت مولا وچه نعمتی عظیم ترازاین.

خدایا این عطایت را سپاس می گویم وازتومی خواهم یاریم کنی به شکرانه ی

این هدیه همیشه درمسیرکرامت انسانی گام بردارم ،توبخشنده ای،خواسته ات

بزرگی، پس دستم بگیر.

بار خدایا یاریمان ده که همیشه حسینی باشیم و خدایا آن قدربزرگمان کن که

ریزترین ها را بزرگ بدانیم.

و درپایان با سلام به محضرآقا امام زمان،از تو ای خدا می خواهم ومصرانه

می خواهم او را به ما ببخشایی.

قصه ی طوطی و بازرگان مولانا را اکثرآ خوانده یا شنیده اید مرغی گرفتار ،

دور از وطن و زادگاه اصلیش، با اینکه بسیاراو را عزت می کردند و گرامی

می داشتند اما پر پروازش نبود و راه خانه را بر او بسته بودند.

همواره این داستان مرا به آسمان ها می برد و پرواز، به پریدن و آزاد شدن

گویا خود مولانا نیز چون آن طوطی که از زادگاه خود دور بود قصه ی دلتنگی

سروده باشد-گر چه خود در غربت جان داد و از قفس تن آزاد شد.

اما آرزویش را همراه با آن طوطی به بال آسمان بست تا به بلخ برود به

سرزمین عاشقی.

گر چه بازرگانان رومی او را رومی بنامند و دلالان ایرانی ،ایرانیش اما

خود خوب می دانید که او کیست، او چون من از دیار غیوران آزاده است،

گر چه روزگار ما را از اصلمان دور کرده باز در جستجوی روزگار وصل

هستیم.

خطیبی معروف به بهاءالدین می باشد پدرش نام وی را بدین سبب محمد

گذاشت که ارادتی خاص نسبت به خاندان آل نبوت و طهارت داشت اما

نسبت بلخی بدین دلیل به وی منسوب شده است که زادگاه وی شهر بلخ

می باشد . و اما لقب رومی به خاطر اینکه مولانا بیشتر عمر خویش را

"ازهجده سالگی تا پایان عمر" در آسیای صغیر زیست به وی داده اند.

آسیای صغیر که شامل قسمت آسیایی ترکیه امروزی می باشد چون قرنها

تحت سلطه ی دولت روم بود. حتی پس از انقراض نیز بدین نام شهرت

داشت. اما لقب مولانا عنوانی است که در اکثر بلاد اسلامی ،پیشوایان

مذهبی و علما و عرفای بزرگ را در مقام احترام بدان نام می خوانند.

خانواده ی مولانا:

مولانا دارای چهار فرزند بود ،از همسر اول خود گوهر خاتون سمرقندی

دو پسر داشت و از همسر دوم خود کراخاتون قونوی یک پسرویک دختر.

*اولین فرزند مولانا بهاءالدین محمد بود که در لارنده متولد شد و به سلطان-

ولد معروف گشت از وی پنج اثر به یادگار مانده است"دیوان سلطان ولد-

معارف سلطان ولد- مثنوی ولد نامه- رباب نامه- انتها نامه".

*دومین فرزند مولانا علاءالدین محمد بود که با پدر هم اندیشه نبود و علاقه ی

چندانی به تصوف نشان نمی داد و در سن سی و شش سالگی درگذشت.

*سومین فرزند مولانا که از همسر قونوی خود داشت مظفرالدین امیرعالم

نام داشت و بیشتر به خاندان مادر کشیده شد و شور وحال عرفانی نداشت

وی مدتی خزانه دار سلجوقیان بود و چهار سال پس از مولانا در گذشت.

*چهارمین و آخرین فرزند مولانا دختری به نام ملکه خاتون بود و درسال

هفتصدو سه هجری قمری ،نه سال پیش از وفات سلطان ولد ازدنیا رفت.)

خداوند روز اول آفتاب را آفرید

روز دوم دریا

روز سوم صدا

روز چهارم رنگها را

روز پنجم حیوانات را

روز ششم انسان

و روز هفتم خداوند اندیشید دیگر چه چیزی را نیافرید پس تو را برای من آفرید

شاعرفرانسوی(تی اس الیوت)

شهری است شهر عشق که هیچش کناره نیست

وقتی که شهر عشقو تو آسمون می ساختن

توی اون شهر واسه ما یه باغ زیبا ساختند

روسردش گذاشتن گوهر شب چراغو

باغبون محبت آبیاری کرد اون باغو

خدای آسمون اومد روی هر گلی اسمی گذاشت

از اینکه من پنهون بودم میون شاخه ها خبر نداشت

حالا دیگه من ساکن شهر خاموشیم

اسممو اگه بخواین

گل فراموشیم

و من فراموش شده این شهر افسانه ای هستم و شادمان از این فراموشی

که خود محفلی است برای عاشقانه سر برآوردن ، از میان سایه ها سر

به آسمان سایدن و رنگی دگر زدن بر کبود پریده - رنگ هزار تو.

عظم چنان کرده ام دوباره خدای آسمان را به باغ قلبم بخوانم تا نامی

نهد و رسمی دگر آموزد که این آیین نه شآن من است و نه آن که او

می خواست. نقشها ساخته اند از زر و سیم و چونان گوساله ی سامری

بتها.و جهان شده ابر شهری کوچک و فاصله ها هیچ.

انسان که باید برترین باشد به پست ترین راه روان.

آشفته شهریست و من نگران از ماندن و رفتن.

ماندن پوسیدنیست آرام ، و رفتن آغازی دارد هولناک ،از این روندگان

کسی نیست که راهی جز ستم پیش گرفته باشد تا همراهش گردی ،همه

از عشق می گویند و مدعی عشق: قدرت ، ثروت ، حکمت .

وهمه چسبیده بر زمین وآسمان تهی از آن .آنکه زمزمه عاشقانه دارد

چشم بر زمین.

وعشق چه مهجور و با این عشق می توان از شهر عشق گفت، ازگوهر

شب چراغ اثری هست باید شهری نو بنا گرد.باغی تازه وآن زمان است

که خدا خواهد آمد به رسم همیشه اش باغبانی وگل-آسمان-من-تو-او-ما

وهمه انسان جانشین خدا بر زمین و زمین پاک آباد ،امن، نه سیه نه سفید

نه زرد.....سبز سبز

شود آیا ؟ بسم الله گفته و حیدری برخیزیم

یا علی

بریز چای ، دخترم!

ای کاش می توانستم

غمهای آوارگی ات را

مثل یک پیاله چای بنوشم.

شاعر:قنبرعلی تابش

پروردگارا!

باشد این شمعی که بر افروخته ام ،نور بپراکند،

وآنگاه که در سختی ها تصمیم می گیرم ،روشن ام کند.

باشد که آتش برافروزد،

تا بتوانی نخوت،غرور و ناپاکی ام را بسوزانی.

باشد که شعله برافروزد،

تا بتوانی قلبم را گرم سازی و عشق ورزیدن را به من بیاموزی

نمی توانم دیر زمانی در کلیسای تو بمانم،

اما با گذاردن این شمع بخشی از من در این جا می ماند.

بگذار نیایش ام را به کردار های امروز،

تعمیم دهم.

بسم الله الرحمن الرحیم

اقرآ بسم ربک الذی خلق

سپاس و ستایش بسیار خداوند عزوجل را که همه نیکی است و غیر از نیکویی هیچ ندارد و محمد نیکوترین .(لولاک لما خلقت الافلاک)_

و سلام بر محمد خاتم عشق و رسول مهربانی . سلام بر او که با آمدنش راستی معنی یافت و زیبایی رخ نمود .

عید سراسر میمنت و فرخنده مبعث را بر همه ی حقیقت جویان و شیفتگان پاکی _عدالت و برابری تبریک گفته و برای خود و همه ی جهانیان دعا می کنم :الهی یا ربی پیام رسول خاتم را با نوای امام خاتم در گوش جانمان زمزمه کن(آمین یا رب العالمین).